Mijn favoriete softwarehuis met Lightroom en Photoshop om foto’s te bewerken, Premiere en After Effects om videobeelden en animaties te maken. Indesign voor drukwerk en e-books. Telkens ik met die software aan de slag ga sta ik keer op keer opnieuw versteld van de mogelijkheden die dertig jaar geleden niet hadden.

Geloof het of niet, maar dit is mijn absolute favoriete Vlaamse TV-reeks ooit. Een ijzersterke West-Vlaamse cast in een regie van Gilles Coullier. Komt daar nog bij dat de reeks opgenomen werd in de regio waar ik jarenlang gewoond heb. Haragamar was letterlijk op het einde van de straat waar ik woonde. Dus, Gilles Coullier, als je ooit op mijn website komt, DM for collab…

Mijn favoriete koffiesmaak. Ik heb een typisch ochtendritueel waarbij ik een grote mok onder mijn koffieapparaat zet. Ik laat dan eerst een cappuccino-pad doorlopen om vervolgens een latte-pad aan diezelfde mok toe te voegen. De combinatie van die twee is een eigen creatie die ik elke dag gebruik om wakker te worden. 

Iets meer dan 25 jaar ben ik actief geweest in de wereld van de dringende ambulancehulpverlening. Aanvankelijk was ik vrijwilliger bij de dienst 100 van de gemeente waar ik destijds woonde, nadien ben ik een aantal jaar beroepshalve actief geweest als ambulancier bij de dienst 112 in Gent. In noodsituaties die soms vrij extreem worden je hoofd koel houden en op een zo snel mogelijke manier efficiënte hulp bieden aan mensen die op dat moment soms de ergste crisis in hun leven meemaken. Ik heb het altijd graag gedaan, maar door toedoen van aanhoudende rugklachten ben ik er in 2015 mee moeten stoppen.

De karaktereigenschap die mensen die mij goed kennen steeds met stip op nummer één zetten.

Weinig mensen die dit weten, maar ik ben een enorme filmliefhebber, met een voorliefde voor Vlaamse film en uiteraard ook series van eigen bodem. Ook andere reeksen dan Bevergem, uiteraard. Eén van mijn guilty pleasures is wanneer ik mij ’s avonds met een glas wijn in mijn zetel nestel om een film te bekijken of een serie te bingewatchen. Daar verschil ik trouwens van de echte cinéfielen. Die gaan liever naar een cinemazaal omwille van de ‘beleving’. Ik niet, ik hou er meer van om met de afstandsbediening voortdurend terug te spoelen om te herbekijken hoe een scène in beeld gebracht werd. 
Puur fotografisch bekeken is film of video niet veel meer dan een reeks opeenvolgende stilstaande beelden. Voor mij is het een wereld die ik nog wil ontdekken. Niet als kijker, maar als maker. 

Eén van mijn meest favoriete fotogenres, naast urban exploration en lightpainting. De essentie van glamour photography is een focus op schoonheid. De reden waarom ik dit zo leuk vind is omdat in goeie glamourfoto’s àlles moet samenkomen: het thema van de shoot, de locatie, de modellen, kleding, make-up, hairstyling en noem maar op. ALs fotograaf concentreer ik mij dan op compositie en belichting, maar ik val ook terug op mensen die met de styling van de modellen bezig zijn. Teamwork, dus. 

Ik heb altijd heel veel belangstelling gehad voor de historiek van zowel fotografie, film als informatica. In mijn fotografie val ik vaak terug op ideeën van vroegere grote meesters zoals Arnold Newman, Richard Avedon of Albert Watson. Ik verzamel ook antieke fotocamera’s en dergelijke. En bij het ontwerpen van een website ben ik blij dat ik een kleine veertig jaar geleden al met computers heb leren omgaan, nog voor het internet bestond.

Mijn favoriete ontspanning op een vrijdagavond of tijdens het weekend: Italiaanse gerechten klaar maken. Tot rust komen terwijl je allerlei verse ingrediënten aan het versnijden bent, genieten van de geur van een stoofpotje dat een paar uur staat te pruttelen.

De eerste persoon die er in slaagde een ‘blijvende foto’ te maken in 1826. In de geschiedenisboeken zien we meestal Louis Daguerre als grondlegger van de fotografie, maar Niépce was wel degelijk de allereerste die een ‘foto’ maakte. Beide heren werkten met elkaar samen, maar Niépce overleed onverwacht in 1833, waardoor de Académie Française zijn kompaan Daguerre als grondlegger van de fotografie beschouwde.

Eén van mijn ambities die ik de komende jaren ooit wil realiseren: een kortfilm maken. Da’s natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Film maken vergt maanden voorbereiding voor dagen opnames die uiteindelijk in minuten film resulteren. Maar toch wil ik dit ooit eens afvinken. 

Een leuke manier om puur abstract met licht en kleur te werken in fotografie. Het basisprincipe is dat je in het donker fotografeert om met lange sluitertijden bewegingen met lichtbronnen vast te leggen. Ik zou hier eigenlijk veel meer tijd moeten in steken. 

Mijn eigen stijl. Ik hou van sobere strakke vormgeving. Less is more. 

Onze moedertaal. Ik hou ervan. Meer nog: ik ben eigenlijk een taalpuritein. Soms vind ik het jammer dat vooral jonge mensen onze taal niet meer meester zijn. Telkens wanneer ik als recruiter taalfouten zie in de motivatie van jonge IT’ers die bij mij solliciteren breekt mijn hart. Maar het is een realiteit geworden: anno 2023 zie je zelfs DT-fouten opduiken in onze kranten of nieuwssites.

In het diepste van mezelf ben ik een eeuwige optimist. Ik kijk altijd naar de toekomst en zoek steeds naar manieren om dingen te realiseren of beter te doen. 

Iets wat ik dagelijks op de voet volg met drie abonnementen op de digitale versie van enkele kranten. Waarschijnlijk nog een gevolg van mijn opleiding als socioloog. Ik kan mij mateloos ergeren aan het platte opportunisme en het totale gebrek aan visie, ethiek en fatsoen bij onze huidige generatie politiekers. Ik steek mijn mening over actualiteit en politieke debatten nooit onder stoelen of banken. En ik vind het ook jammer dat zoveel mensen zich terugtrekken in de onverschilligheid en er zich niets van aantrekken. 

Sinds ik de kaap van vijftig gepasseerd ben hecht ik steeds meer belang aan het vermijden van stress. Files vermijd ik door video-calls en de prioriteiten in mijn agenda kies ik in functie van belangrijk in plaats van dringend. 

Geen paniek, dit is geen vreselijke vieze ziekte of zoiets. Strobist Photography staat voor het fotograferen met kleine flitsers op batterijen op locaties waar je niet met studioflitsers kan werken. Oorspronkelijk had ik een hekel aan flitslicht omdat ik er niet mee kon werken, tot ik die opleiding fotografie begon bij Narafi. Ik moest er toen wel mee leren werken. En kijk, mijn vaste uitrusting omvat tegenwoordig maar liefst zes flitsers en een zendertje om ze aan te sturen, een heleboel lichtvormers die je kan opvouwen om in handige draagtassen te krijgen en een tiental lichte statiefjes om al dat leuk speelgoed op te zetten. 

Om één of andere reden primeert in alles wat ik doe mijn technische aanpak steeds boven het aspect creativiteit, wat ik eigenlijk totaal niet heb. Soms ben ik razend jaloers op mensen die vanuit het niets plots met een ontzettend origineel idee komen omdat ik daar zelf nooit zou op komen. Daarom werk ik voor fotoshoots of webdesign ook graag samen met mensen die gewoon een eigen idee formuleren en beroep doen op mij om het technisch te realiseren. Die combinatie werkt altijd bij mij. 

Een bizarre vorm van fotografie, die kortweg ook ‘urbex’ genoemd wordt. In essentie gaat het om het fotograferen van verlaten gebouwen of andere constructies die ooit door mensen gebouwd werden. Kerken, kastelen, oude huizen, industriële complexen maar ook mergelgroeven, metrolijnen en watertorens. Alles samen heb ik zo’n 330 locaties bezocht in West-Europa. De mooiste foto’s kan je trouwens bekijken in mijn portfolio fotografie en zelfs kopen via mijn fotowebshop.

Iets wat ik eigenlijk niet heb. Of naar mijn eigen aanvoelen toch te weinig, ondanks het feit dat ik supergraag bezig ben met het visuele. Ik noem mezelf visuele creator maar de klemtoon ligt hier wel op het technisch creëren, eerder dan op het verbeelden. Eigenlijk vind ik van mijzelf dat ik die pure visuele verbeelding niet heb. Wellicht is dat de reden waarom ik graag samenwerk met mensen die met creatieve dingen bezig zijn? Ik weet van mezelf dat ik altijd zoek naar een complementariteit tussen mijn technische kennis en de creativiteit van andere mensen. 
En ik ben razend jaloers op die verbeelding die sommige mensen hebben. 

Mijn dialect, waar ik zot van ben. Soms vind ik het jammer dat ons sappige streektaaltje verloren aan het gaan is in onze jongere generatie. West-Vlaams is trouwens een wereldtaal: wordt over de landsgrenzen heen ook gesproken in Noord-Frankrijk en Zeeuws-Vlaanderen. Die van ‘t stad in Antwerpen kunnen dat niet zeggen.  

Een auteur die zowat alles wat ik ooit geleerd heb tijdens mijn studies sociologie samengebracht heeft in één enkel boek: ‘Sapiens – Een kleine geschiedenis van de mensheid’, wat meteen het meest boeiende boek was dat ik ooit gelezen en herlezen heb. De eerste druk werd uitgebracht in 2013 en tien jaar later is het nog steeds brandend actueel.

Ik ben in alle opzichten een autodidact. In alles wat ik doe val ik altijd terug op dingen die ik zelf geleerd heb met vallen en opstaan. In mijn fotografie heb ik bij voorbeeld Adobe Photoshop tot in de diepte leren kennen door filmpjes te zoeken op Youtube of community-forums te bezoeken. Telkens ik iets niet begreep omtrent die software zocht ik zelf naar de antwoorden, zonder echt ooit ‘opleiding’ te volgen in de echte betekenis van het woord. 
Dat geldt voor alles wat ik doe in mijn leven. Ik zoek het gewoon zelf uit, waarbij het internet mijn belangrijkste partner is.